คำพูดและท่าทีที่ควรระมัดระวัง

สุภาษิต 13 : 2 – 3

“ คนดีกินของดีจากปากของตน

แต่ปรารถนาของคนทรยศก็เพื่อความทารุณ

บุคคลที่ระแวดระวังปากของเขา จะสงวนชีวิตของเขา

บุคคลที่เปิดริมฝีปากกว้างก็มาถึงความพินาศ ”

เราทุกคนอยู่ในช่วงเวลาที่ประเทศกำลังจะซ่อมแซมหลายอย่าง การเมือง สังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ ปัจจุบันง่ายมากที่จะทำสิ่งที่ร้าวอยู่ให้ “ แตกแยก ” ออกจากกัน เราทุกคนควรมีส่วนที่จะทำให้สังคมเราเกิดการประสานสมานฉันท์ สุภาษิตให้ข้อคิดสำหรับคำพูด ความคิดที่เราควรระมัดระวังดังนี้

ประการแรก คนดีจะได้ผลที่ดีจากคำพูดของตน

ข้อนี้เหมือนบอกนัยว่าไม่ใช่คนดีทุกคนที่จะได้ผลดีเสมอ คือถ้าพูดไม่ดีก็อาจได้ผลร้ายได้ สังคมเราไม่เคยขาดคนดี แต่คนดีถ้าตรงมาก ไม่สนใจคุณภาพ ประสิทธิภาพของวิธีการสื่อสาร คนดีอาจจะอับจนเพราะคำพูดตนเองก็ได้ ถ้าพูดไม่คิด พูดไม่ดี ช่วงเวลานี้คำพูดสำคัญมากนะครับ จะสร้างสังคมหรือทำลายประเทศขึ้นอยู่กับคำพูดเราทุกคน ถ้าท่านคิดว่าท่านเป็นคนดีจะพูดดีด้วย

ประการที่สอง ระวัง ! ความคิดร้าย ปรารถนาร้าย

หลายครั้งคำพูดแย่ๆออกมาจาก “ ใจ ” คุมใจ เคลียร์ “ ใจ ” ได้ คำพูดก็จะออกมาเป็นแง่บวก คนที่ชอบประชดประชัน พูดจาดูถูกเหยียดหยาม นินทาว่าร้าย ใจก็มีแต่สิ่งนั้นแหละ คำพูดสะท้อนความเป็น “ กรด ” ข้างในใจ เราเป็นมนุษย์มีความโกรธ เจ็บปวด แค้นได้ แต่เราไม่จำเป็นต้อง “ เก็บ ” ความรู้สึกแย่ๆนี้ไว้นานเกิน ความรู้สึกลบเหล่านี้จะ “ กัดกร่อน ” และสร้างทัศนคติการมองโลกที่ไม่ดีแก่เรา เคลียร์ให้ได้ เหมือนหนังสือเล่มหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า “Let Go, Let God…” สอนให้เราปล่อยวาง เรียนรู้ที่จะวางทุกสิ่งไว้ในหัตถ์พระเจ้า

ประการที่สาม เรียนรู้ว่าจะพูดหรือไม่ควรพูด

พวกคนที่ช่างเจรจา พูดเก่งควรเรียนรู้ที่จะยับยั้งไม่พูดบ้าง ในทางตรงข้ามพวกที่ไม่ชอบพูดเอาซะเลยเรียนรู้ที่จะเปิดปากบ้างในเวลาที่เหมาะสม แต่ละคนควรรู้จุดอ่อนของตนว่าเป็นด้านใด การให้คนรอบข้างคอยแนะนำ ตักเตือน โดยเฉพาะการพูดในงาน การวางตัว กระจกที่ดีก็จะสะท้อนตัวเราให้เห็นถึงจุดบกพร่องและเตรียมการแก้ไขได้

สุดท้ายขอให้ทุกท่านมีส่วนช่วยกันนะครับ พูด คิดแบบเสริมสร้างให้สังคมเกิดการประสารสมานฉันท์ เริ่มจากหน่วยที่เล็กที่สุด คือ ตัวเราครับ

ขอพระเจ้าอวยพระพร

ภากร มังกรพันธุ์

ศิษยาภิบาลฝ่ายพัฒนาและกิจกรรมพิเศษ

คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์